സനാതനധർമ്മം, ഹിന്ദുമതം, ബ്രഹ്മവിദ്യ.

                                                                                                                    © ഉദയഭനു പണിക്കർ

“ഹിന്ദുമതം” എന്നൊരു മതം ഉണ്ടോ? ഭാരതത്തിന്റെ ആത്മീയത “ഹിന്ദുമതം” എന്നാണോ അറിയപ്പെടേണ്ടതു്? വേദങ്ങളിലെങ്ങും “ഹിന്ദുമതം” എന്നൊന്നിനെപ്പറ്റി ഒന്നും പറയാത്തസ്ഥിതിക്കു് എങ്ങനെ ഈ “ഹിന്ദുമതം” പൊന്തിവന്നു?

“മതം” എന്നൊരു വാക്കു് തന്നെ സംസകൃതഭാഷയിൽ ഇല്ല. അവിടെയുള്ളതു് “മത” എന്ന വാക്കാണു്. മലയാളത്തിലാണു് “മതം” എന്ന വാക്കുള്ളതു്. അവയുടെ അർത്ഥങ്ങളിൽ  ആംഗലേയത്തിലെ “Religion” എന്ന വാക്കു് ഉപയോഗിച്ചുതുടങ്ങിയതും മറിച്ചു് “Religion” എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥമായി ഈ രണ്ടുവാക്കുകളേയും ഉപയോഗിച്ചു തുടങ്ങിയതും ഭാരതത്തിലേക്കു് സ്വന്തം “Religion”ൽ ആളുചേർക്കാൻ വന്നവർ ആണുതാനും. അവർ തന്നെയാണു് “മത” എന്ന സംസകൃതവാക്കിന്റെയും “മതം” എന്ന മലയാളവാക്കിന്റെയും അർത്ഥം “Religion” എന്നാണെന്നും എഴുതി വച്ചതും. സ്വന്തം “Religion” ലേക്കു് ആളിനെച്ചേർത്തു് എണ്ണം വർദ്ധിപ്പിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടുകൂടി വന്നവർക്കും എങ്ങനെയും ആ എണ്ണം വർദ്ധിപ്പിക്കുക ആയിരിന്നു ലക്ഷ്യം. ആ ലക്ഷ്യത്തോടുകൂടി വന്ന അതേ പാതിരിമാർ തന്നെയാണു് മിക്ക ഭാരതീയഭാഷകളിൽ നിന്നും ആംഗലേയത്തിലേക്കും തിരിച്ചിങ്ങോട്ടും ഉള്ള മൊഴിമാറ്റങ്ങൾ അദ്യകാലത്തു നടത്തിയതും. അവർ എഴുതിവച്ച മൊഴിമാറ്റങ്ങൾ അവരുടെ ഉദ്ദേശം സാധിച്ചെടുക്കുവാനുള്ളതായിരിന്നു. അതു ശരിയാകണം എന്ന ആവശ്യമോ ആ ചിന്തയോ അവർക്കില്ലായിരിന്നു. അവർക്കതു് ആവശ്യവും ഇല്ലായിരിന്നു.  അവരുടെ ആവശ്യം മതത്തിൽ എണ്ണം കൂട്ടുക എന്നതായിരിന്നു. അതിനുവേണ്ടി അവർ ഈ മൊഴിമാറ്റങ്ങളേയും ഉപയോഗിച്ചു. അതു മനസ്സിലാക്കാതെ നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ ആ അർത്ഥങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു. അവിടെയാണു കുഴപ്പം ഉണ്ടായതും.

സനാതനം ആയ നമ്മുടെ ധർമ്മത്തെ, നമ്മുടെ ബ്രഹ്മവിദ്യയെ; അവർ “Religion” അയി ചിത്രീകരിച്ചു. കാരണം പ്രധാനമായും രണ്ടായിരിന്നു. ഒന്നു് അവർക്കു് അങ്ങനെ സനാതനമായ ഒരു ധർമ്മം, ആത്മാവിന്റെ അഥവ ബ്രഹ്മത്തിന്റെ വിദ്യ (ആത്മവിദ്യ അഥവ ബ്രഹ്മവിദ്യ) എന്നൊന്നു് ഇല്ലായിരിന്നു.  അവർക്കു് ഉണ്ടായിരുന്നതു് “Religion” മാത്രം ആയിരിന്നു. അപ്പോൾ നമ്മുടേതും അവർ ഒരു “Religion” അക്കി. അങ്ങനെ ചെയ്തതിനു് മറ്റൊരു കാരണവും ഉണ്ടായിരിന്നു. മുകളിൽ സൂചിപ്പിച്ച, അവരുടെ “Religion” ലേക്കു് ആളുകളെ ചേർക്കുക എന്നതായിരിന്നു അതു്. അങ്ങനെ ആളെടുക്കുവാൻ “മതം മാറ്റം” ആണു് ചെയ്യുന്നതെന്നു് നമ്മുടെ പൂർവ്വികരെ ധരിപ്പിക്കുകയായിരിന്നു ഏറ്റവും നല്ല മാർഗ്ഗം. അതിനായി നമ്മുടെ ആത്മീയത ഒരു മതം ആണെന്നു സ്ഥാപിക്കുക, അതു് അവരുടെ മതത്തെക്കാൾ മോശമായതാണെന്നും സ്ഥാപിക്കുക. ഇതു രണ്ടും അവരുടെ പദ്ധതിയുടെ വിജയത്തിനു് ആവശ്യമായിരിന്നു.  എന്നിട്ടു് അതുപയോഗിച്ചു് അവരുടെ ആവശ്യം നിറവേറ്റുക. അതായിരിന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യം. അതിനു് ഇവയിൽ എളുപ്പമായ മറ്റൊരു മാർഗ്ഗം ഇല്ലാ എന്നവർ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. അതിനുള്ള തെളിവുകൾ ആ വിദേശികൾ നടത്തിയ അവരുടെ ആന്തരികമായ ആശയവിനിമയ രേഖകളിൽ (എഴുത്തുകുത്തുകളിൽ) കാണാം. അവരുടെ ലക്ഷ്യം അവർ നേടിയെടുത്തു. നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ തുടങ്ങിയ ആ “മതം മാറ്റം” നമ്മൾ ഇന്നും തുടരുന്നു.

നമ്മുടെ ആത്മീയതയെത്തന്നെ പല മതങ്ങളായി (ചിലർ പറയുന്ന - ഭാരത്തിൽ ഉണ്ടായിരിന്നു എന്നു പറയുന്ന - എട്ടു മതങ്ങളായി) തിരിച്ചതും അങ്ങനെ വന്ന പാതിരിമാർ തന്നെ ആയിരിന്നു എന്നതിനുള്ള തെളുവുകളും അവരെഴുതിയ നിഘണ്ടുക്കളും മറ്റു ഗ്രന്ധങ്ങളും അവരുടെ ആന്തരിക ആശയവിനിമയ രേഖകളും യുക്തിഗതമായി പഠിച്ചാൽ മനസ്സിലാക്കാം.

“മതം” എന്ന മലയാളം വാക്കിനു് ഭാരതീയരായ പണ്ഡിതർ ഏറ്റവും വ്യക്തമായിക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന അർത്ഥം നോക്കുക. “ഒരു തത്ത്വസംഹിതയിലോ ഒരു ആചാര്യന്റെ ഉപദേശങ്ങളിലോ ഒരു പ്രവാചകന്റെ വാക്കുകളിലോ വിശ്വസിക്കുന്ന ജനങ്ങൾ പിന്തുടരുന്ന ആചാരങ്ങൾ ജീവിതകൃമം, ആരാധനാരീതികൾ എന്നിവയെ കുറിക്കുന്ന പദം.  “അവരുടെ “Religion” എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥവും ഇതു തന്നെ. അപ്പോൾ “Religion” അല്ലെങ്കിൽ “മതം” എന്നാൽ “ഒരു” തത്ത്വസംഹിതയിലോ “ഒരു” ആചാര്യന്റെ ഉപദേശങ്ങളിലോ ഒരു പ്രവാചകന്റെ വാക്കുകളിലോ വിശ്വസിക്കുന്ന ജനങ്ങൾക്കു്; അങ്ങനെയുള്ള ആചാരങ്ങൾ ജീവിതകൃമം, ആരാധനാരീതികൾ മുതലായവ പിന്തുടരുന്നവർക്കുള്ള പേരാണു്. അവരെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഒരു സജ്ജ അഥവാ കവചം മാത്രം ആണതു്.

ഭാരതത്തിന്റെ “സനാതനം” ആയ “ബ്രഹ്മവിദ്യ” “ഒരു” (ഏകമായ) തത്ത്വസംഹിതയല്ല. പലേ തത്ത്വസംഹിതകളുടെ ഒരു സമാഹാരം ആണു് എന്നു വേണമെങ്കിൽ പറയാം. അവ ഒരു ആചാര്യന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ മാത്രം അല്ല. (നമ്മുടെ ആചാര്യന്മാർ പ്രവാചകരും അല്ല.) അനേകം ആചാര്യന്മാരുടെ ഉപദേശങ്ങളാണു്. അവയൊന്നും തന്നെ വെറും വിശ്വാസങ്ങളല്ല. നമ്മുടെ ആത്മീയതയിൽ, അതായതു് ബ്രഹ്മവിദ്യയിൽ വിശ്വാസത്തിനു യാതൊരുവിധമായ സ്ഥാനവും ഇല്ല. ഇവിടെ എല്ലാ ആചാര്യന്മാരും ജ്ഞാനസമ്പാദനത്തിലൂടെ നേടുന്ന യുക്തിപൂർവ്വമായ അറിവുപയോഗിച്ചു് ചിന്തിച്ചു് വിശകലനം ചെയ്തു് യുക്തമായതിനെ സ്വീകരിക്കാനാണു് പഠിപ്പിക്കുന്നതു്. അപ്പോൾ അവിടെ ഒരു ആചാര്യന്റെയോ വ്യക്തിയുടേയോ “Idea, opinion, belief, view, Advice, Instruction, Doctrine” ഇവയ്ക്കു് തനതുമാത്രമായ ഒരു സ്ഥാനം ഇല്ല. അവ അറിവു നേടാനുള്ള ഉപാധികൾ മാത്രം ആണു്.  “Creed, Religious belief,” ഇവയ്ക്കും തനതുമാത്രം ആയ ഒരു സ്ഥാനവും ഇല്ല. അങ്ങനെയാകുമ്പോൾ ഇതു് “ബ്രഹ്മവിദ്യ” ആയാലും “സനാതനധർമ്മം” ആയാലും ഇതൊരു മതമല്ല.

ആരായുകിൽ അന്ധത്വമൊഴിച്ചാദി മഹസ്സിൻ നേരാം വഴി കാട്ടും ഗുരുവല്ലോ പരദൈവം

“ആരായുകിൽ അന്ധത്വമൊഴിച്ചാദി മഹസ്സിൻ
നേരാം വഴി കാട്ടും ഗുരുവല്ലോ പരദൈവം”

അരാണീ “പരദൈവം”? “പര” എന്നാൽ പരമാത്മാവ്. “പരദൈവം” എന്നാൽ പരമാത്മാവുതന്നെയാകണം. അപ്പോൾ നേരംവഴികാട്ടുന്ന പരമാത്മാവുതന്നെയായ ദൈവം; അതാണു് ഗുരുദേവൻ.  കുമാരനാശാൻ യതൊരു സംശയവും തോന്നത്തവിധത്തിൽ, അതായതു് താൻ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ ആ പരമാത്മസാന്നിദ്ധ്യം സംശയരഹിതമായിത്തന്നെ നമുക്കുവേണ്ടി പങ്കു വയ്ക്കുകയാണിവിടെ. എന്താണു് ആപരദൈവം നമുക്കുവേണ്ടി ചെയ്തതു്? ‘ആദിമഹസ്സിലേക്കുള്ള നേരായവഴി കാട്ടിത്തരുന്നു. നമ്മുടെ അന്ധത്ത്വം ഒഴിച്ചുവിട്ടു്, ആ ആദിമഹസ്സായ പരബ്രഹ്മത്തിലെത്തി മോക്ഷം നേടാനുള്ള വഴി കട്ടിത്തരികയാണു് ഗുരുദേവൻ ചെയ്തതു് എന്നു് സംശയരഹിതമായിത്തന്നെ കുമാരനാശാൻ നമ്മോടു പറയുന്നു. എന്നാൽ ദിനവും ഇതു ചെല്ലുന്നവർ പോലും ഇവിടെപ്പറയുന്ന ആ നേരാം വഴിതേടുന്നുവോ? സംശയം . . . . .

എന്താണാ വഴി?

ജന്മസാക്ഷാല്ക്കാരത്തിലേക്കുള്ള ആ വഴി ഗുരുദേവൻ പലയിടങ്ങളിലും നമുക്കുവേണ്ടി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടു്. ഗുരുദേവൻ സ്വയം ആ വഴി സഞ്ചരിച്ചു്  ജന്മസാക്ഷാല്ക്കാരം നേടിയിരുന്ന ഒരു മുനീശ്വരൻ ആയിരുന്നതിനാൽ ആ വഴി പോകേണ്ടവർക്കു്, ഒരു ‘നല്ല ഗുരുവായ’ ഗുരുദേവൻ അതു പകർന്നു നല്കി – തന്റെ വാക്കുകളിലും പ്രവർത്തികളിലും കൂടി. അതുവഴി ആ പരമാത്മസത്യം അനുഭവിച്ചറിയാൻ നമുക്കു വഴിയൊരുക്കിത്തരികയാണു ഗുരുദേവൻ ചെയ്യുന്നതു്. എന്താണാവഴി? ആ വഴി ഒന്നുമാത്രമാണു്; അതാണു് “ബ്രഹ്മവിദ്യ” അഭ്യാസം.

ആ അഭ്യാസത്തിനു മുന്നോടിയായി നാം ചില കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടു്. അവയാണു് (1) സംസാരസാഗരം താണ്ടി ആത്മസാക്ഷാല്ക്കരം നേടണം എന്ന സംശയരഹിതമായ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരിക്കണം. (2) ഏകാഗ്രമായ അനുഭൂതിയോടുകൂടി സ്വന്തം മനസ്സിനെ ആ “പരമാത്മപ്രാപ്തി” എന്ന ലക്ഷ്യത്തിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കണം. (3) അതോടൊപ്പം സകലവിധമായ ഭൗതിക സുഖങ്ങളേയും ഉപേക്ഷിക്കുകയും അത്യന്താപേക്ഷിതമാണു്. ഇതൊക്കെയും ചെയ്തു; (4) “നിയത്യാനിത്യവസ്തുവിവേകം”, അഥവാ നിത്യമായതെന്തു് അനിത്യമായതെന്തു് എന്നു തിരിച്ചറിയുവാൻ നാം തയ്യാറാവണം. ഇത്രയും ആയാൽ (5) ഒരു ഗുരുവിന്റെ ആവശ്യകതയും ഉണ്ടു്. (6) ഗുരുവിനെ നേടിക്കഴിഞ്ഞാലോ പ്രസന്നനായ ആ ഗുരുവിൽ നിന്നും വിനയപുരസരം എല്ലാം ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കി, മോക്ഷപ്രാപ്തിക്കുള്ള ജ്ഞാനം നേടണം. (7) ആ ജ്ഞാനത്തെ സ്വപ്രയഗ്നത്താൽ വിജ്ഞാനമാക്കി മാറ്റി സ്വയം ആ പരമാത്മസത്യം മനസ്സിലാക്കണം.

അപ്പോൾ ഒരു ഗുരു ആവശ്യമാണല്ലോ. എന്നാൽ പലപ്പോഴും ഇങ്ങനെ ഒരു ഭൗതിക രൂപിയായ ഗുരു ഇല്ലാതെയും മോക്ഷം ലഭ്യമാകാം. കാരണം പക്ക്വമതിയായ ഒരു സാധകനു് ആത്മസ്വരൂപിയായി നമ്മിലെല്ലാം കുടികൊള്ളുന്ന ആ സർവ്വവ്യാപിയായ പരമാത്മാവുതന്നെ ഗുരുവയി വഴികാട്ടിയാകും – നാം അതിനർഹരെങ്കിൽ. ആ പരബ്രഹ്മം തന്നെ നമ്മെ അനുഗ്രഹിക്കുവാനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടും, നാം മറ്റുള്ളനിലകളിൽ അർഹരെങ്കിൽ. തന്നെയുമല്ല “ശിവ ഏവ ഗുരുഃ സാക്ഷത് ഗുരുരേവ ശിവഃ” ശിവനെ തന്നെയാണു ഗുരു, ഗുരുതന്നെ ശിവനും. ചുരുക്കത്തിൽ നാം മറ്റുള്ളവയെല്ലാം നേടിയാൽ ഗുരുസ്വയം വരും - ശിഷ്യനെത്തേടി. അപ്പോൾ നാം ആ അർഹതനേടുകയാണുവേണ്ടതു്.

മറ്റൊരു വിധം പറഞ്ഞാൽ ഗുരുദേവനെ പാടിപ്പുകഴ്ത്തുന്നതിലും അഭികാമ്മ്യം ബ്രഹ്മസാക്ഷാല്ക്കാരത്തിനുള്ള മറ്റു യോഗ്യതകൾ നേടുകയാണു്. അവ ഉണ്ടായിക്കഴിയുമ്പോൾ ബ്രഹ്മവിദ്യാദാനത്തിനായി ഗുരുദേവൻ സ്വയം വരും. അപ്പോൾ നാം ചെയ്യേണ്ടതു് പാടിപ്പുകഴ്ത്തലല്ല, മറിച്ചു ഗുരുദേവൻ പകർന്നു തന്ന ആ ആത്മവിദ്യയുടെ അറിവിനെ ഗ്രഹിക്കുകയും അതനുസരിച്ചു ജീവിക്കയും ആണു്. അതുണ്ടാകുമ്പോൾ ഗുരുദേവൻ സ്വയം വരും – മോക്ഷദാനത്തിനായി.

ഉപനിഷത്തുക്കളിലുടനീളം കാണാവുന്നതാണീ ബ്രഹ്മവിദ്യയും അതിലേക്കുള്ള വഴിയും. ഗുരുദേവകൃതികൾ എല്ലാം തന്നെ ഈ ബ്രഹ്മവിദ്യാപ്രദായിനികളായ ഉപനിഷത്തുക്കളും ആണുതാനും. ആയതിനാൽ അതിലേക്കഴ്ന്നിറങ്ങുക. അവയിലടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ബ്രഹ്മവിദ്യയാകുന്ന അമൃതിനെ ആസ്വദിച്ച്-അഭ്യസിക്കുക. വിജയം സുനിച്ഛിതമാണെന്നതിനു സംശയം വേണ്ടാ.

ഈ ഗുരുദേവജയന്തിയിൽ എല്ലാവർക്കും ആ വഴിയിൽക്കൂടി സഞ്ചരിച്ചു് ലക്ഷ്യപ്രാപ്തി നേടാനുള്ള അനുഗ്രഹം ഗുരുദേവൻ നല്കട്ടെ എന്നു പ്രാർദ്ധിക്കുന്നു; എല്ലാവിധ ആശംസകളും നേരുന്നു.

© ഉദയഭനു പണിക്കർ